مولای من!

میلادت مبارک…این روزها عاشقانت شهر را چراغانی میکنند

و میلادت را جشن میگیرند

اما پشت لبخندهایشان بغضی به سنگینی هزار سال نهفته

که کاش بیایی و برایت جشن ظهور بگیرند…

آقای من…در و دیوار شهر من با هیچ چراغی روشن نمیشود

خودت بیا و پاک کن سیاهی ها رو

ظلمت اینجا…نوری میخواهد به وسعت تو

اینبار هم با اشک دیده و آه دل

برای فرجت دعا میکنیم و تو آمین بگو…

“اللهم عجل لولیک الفرج”